Popa langur: دانشمندان گونه های اولیه اولیه در معرض خطر انقراض را در میانمار کشف می کنند ، فقط 260 قطعه باقی مانده است

پوپا لانگور نوعی میمون است که دم بلندی دارد ، دور چشمش حلقه می زند و بالای سرش یک تاج خز دارد. طبق اخبار منتشر شده از موزه تاریخ طبیعی لندن ، که در این مطالعه همکاری کرده است ، تقریباً 200 تا 260 باقی مانده است.

تیم تحقیقاتی لانگورهای پوپا را به نام آتشفشان منقرض شده کوه پوپا نامگذاری کرده و آنها را به عنوان “در معرض خطر جدی” طبقه بندی کرد.

روبرتو پورتلا میگوئز ، متصدی ارشد موزه تاریخ طبیعی ، در این نسخه گفت: “متأسفانه این یک کشف تلخ و شیرین است که به دلیل تعداد محدودی از افراد در جمعیت وحشی و چندپاره باقی مانده است.”

“امید این است که با دادن جایگاه علمی و بدنامی شایسته به این گونه ، تلاش های منسجم تری در حفاظت از این منطقه و تعداد معدودی از جمعیت باقی مانده انجام شود.”

این دانشمندان با در اختیار داشتن سه سازمان ، یافته های خود را روز چهارشنبه در مجله Zoological Research منتشر کردند.

در این مطالعه ، محققان Fauna and Floral International (FFI) و مرکز نخستین های آلمان (GMC) بررسی های میدانی از لانگورها را انجام دادند که نام علمی آنها “Trachypithecus popa” است. آنها همچنین نمونه ها و DNA همه گونه های دیگر Trachypithecus – پسر عموهای Popa langur را جمع آوری کردند.

در خبرنامه آمده است که آنها داده های این نظرسنجی ها و نمونه ها را ترکیب کرده و همچنین داده های نمونه های دیگر موزه ها ، وجود گونه جدید را تأیید می کنند.

یکی از قسمتهای مهم این معما نمونه 100 ساله بود که در موزه تاریخ طبیعی لندن ذخیره شده بود. در اوایل قرن بیستم ، جانورشناس انگلیسی گای سی. شورتریج هزاران نمونه جمع آوری کرد ، از جمله نمونه Trachypithecus در سال 1913 که تیم Popa langur دوباره مورد بررسی قرار گرفت.

ششمین انقراض جمعی سریعتر از حد انتظار اتفاق می افتد.  دانشمندان می گویند تقصیر ماست
میگوئز گفت: “میمون ها یکی از شاخص ترین گروه های پستانداران هستند و این نمونه ها بیش از صد سال در این مجموعه ها وجود داشته اند.” “اما ما قبلاً ابزار و تخصص لازم برای انجام این کار را نداشتیم.”

سرنخ های دیگری وجود داشت که Popa langur گونه ای کاملاً جدید بود ، مانند تفاوت در طول دم ، رنگ خز و شکل جمجمه – اما تجزیه و تحلیل ژنتیکی آن را تأیید کرد.

میگوئز گفت: “این مطالعه نشان می دهد که مجموعه های تاریخ طبیعی منبعی ارزشمند و کلیدی برای تحقیقات ژنتیکی هستند و در شرایط بحران فعلی تنوع زیستی ، به وضوح امروز حتی از هر زمان دیگری حتی از اهمیت بیشتری برخوردار هستند.”

بر اساس این مطالعه ، که سوابق تاریخی مانند نمونه های موزه و یادداشت های سفر را تجزیه و تحلیل می کرد ، احتمالاً یک بار در پوسته پوپا در مرکز میانمار گسترده بود ، اما فقط چند گروه زنده مانده بودند. اکنون ، افراد باقیمانده فقط در چهار جمعیت منزوی زندگی می کنند.

Mount Popa یک مکان زیارتی مقدس است و حدود 100 خانه Popa در آن زندگی می کند.

بیشترین جمعیت در کوه پوپا است که بیش از 100 لانگر در آن زندگی می کنند. کوه پوپا ، یک مکان زیارتی مقدس ، همچنین یک پناهگاه مهم حیات وحش را در خود جای داده است – اما تهدیدهای پوپا در معرض خطر همچنان وجود دارد.

میگوئز گفت: “اگرچه کوه پوپا یک پارک ملی است ، به این معنی که گونه هایی که در آنجا از نظر قانونی محافظت می شوند ، هنوز شکار و جنگل زدایی برای صنعت الوار و چوب سوخت وجود دارد.”

در این تحقیق ، تهدیدهای دیگر شامل تجاوز به کشاورزی ، تخریب محیط زیست و سایر مزاحمت ها برای زمین مانند چرای دام رایگان است.

این مطالعه از آژانس های بین المللی مانند اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) و کنوانسیون تجارت بین المللی گونه های در معرض خطر (CITES) خواست تا Popa langur را به لیست گونه های تهدید شده خود اضافه کنند.

این مطالعه می گوید: “بهبود مدیریت مناطق حفاظت شده ، به ویژه بهبود اجرای قانون … برای ایجاد ثبات در دو جمعیت شناخته شده ضروری است.” “جنگلهای موجود در باگو یوما به شدت تخریب شده و پراکنده هستند ، اما اگر جنگل زدایی و تخریب جنگل از طریق بهبود حفاظت و احیای جنگل برگردد ، می تواند بزرگترین زیستگاه مجاور را فراهم کند.”

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>